ΜΠΑΜΠΑΣ ΜΕ ΡΟΥΜΙ ( LE BABA AU RHUM )

ΥΛΙΚΑ:

250 γραμμάρια αλεύρι που φουσκώνει

2 αυγά και 1 κρόκο

2 κουταλάκια γλυκού ζάχαρη

60 γραμμάρια μαγιά μπύρας

80 γραμμάρια γάλα

75 γραμμάρια βούτυρο λιωμένο

λίγο αλάτι

σιρόπι

450 γραμμάρια ζάχαρη, 600 γραμμάρια νερό, 60 γραμμάρια ρούμι καστανό                              

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:

Χτυπάμε τα αυγά με τη ζάχαρη, στο χλιαρό γάλα διαλύουμε τη μαγιά, ανακατεύουμε όλα τα υλικά μαζί χωρίς το βούτυρο να ομογενοποιηθούν.  Στο τέλος προσθέτουμε το βούτυρο και ζυμώνουμε καλά να το απορροφήσει όλο ζυμάρι. Προσέχουμε η ζύμη να μην κρυώσει και τη βάζουμε σε μια καλά βουτυρωμένη φόρμα. Την αφήνουμε να ανεβεί, να τριπλασιάσει τον όγκο της και να κάνει φουσκάλες. Αυτό το πετυχαίνουμε καλλίτερα και πιο γρήγορα αν έχουμε ζεστάνει λίγο το φούρνο στους 50 βαθμούς.  Τον σβήνουμε, βάζουμε μέσα τη φόρμα σκεπασμένη μα μια πετσέτα και περιμένουμε να φουσκώσει. Τη βγάζουμε θερμαίνουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς. και ψήνουμε για 20 ή 30΄ όταν ψηθεί έχουμε έτοιμο το σιρόπι το οποίο έχουμε βράσει 8΄προσθέτουμε το ρούμι. Πρώτα αναποδογυρίζουμε το μπαμπά για να ξεκολλήσει, τον ξαναβάζουμε στη φόρμα, τον τρυπάμε λίγο με ένα μαχαίρι και ρίχνουμε το σιρόπι. Τον αφήνουμε αρκετές ώρες να πιει το σιρόπι ( Εγώ τον αφήνω  ένα βράδυ ) τον αναποδογυρίζουμε σε μια πιατέλα βαθιά για να μην τρέξει το σιρόπι και γαρνίρουμε με κρέμα σαντιγί στο μέσον ή κρέμα ζαχαροπλαστικής, με καραμελωμένα κάστανα ή γλυκά.

* Ο μπαμπά είναι Πολωνέζικης καταγωγής και τον έφερε στη Γαλλία η βασίλισσα Μαρία.

Δώρα Γιαννάκου-Παρίση

Οθωμανικές φορεσιές

Ξαφνικά μια μέρα, πέρσι το καλοκαίρι, δέχτηκα την επίσκεψη ενός τούρκου, τον ξενάγησα στο σπίτι μου κι εκείνος με ρώτησε αν θα μπορούσα να του φτιάξω τούρκικες φορεσιές στις κούκλες μου. Του είπα ναι φυσικά αν έχω τα σχέδια.

Έφυγε χωρίς να πει τίποτα άλλο και σε λίγο καιρό έλαβα ένα υπέροχο βιβλίο με γκραβούρες από οθωμανικές φορεσιές.

Μετά από συνεννοήσεις μηνών βγήκε αυτό το αποτέλεσμα που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας φίλοι μου και να ακούσω τη γνώμη σας.

Σε λίγο αυτές οι κούκλες θα κοσμούν ένα μουσείο στην Κωνσταντινούπολη.

Το διαβατηριάκι στο χέρι τους λέει ότι είμαι μέλος του παγκόσμιου συμβουλίου χειροτεχνών της UNESCO.

Δώρα Παρίση

Σαπφώ η δέκατη μούσα

Εκείνοι που λένε ότι οι μούσες είναι εννέα σφάλλουν. Είναι και η Σαπφώ από τη Λέσβο η δεκάτη. (Πλάτων)

Αν ο Όμηρος είναι ο «πατέρας» της επικής ποίησης, η Σαπφώ -εξαίσιο «τέκνο» του αιολικού πολιτισμού- ήταν η «μητέρα» της λυρικής ποίησης. Στην αρχαιότητα την θεωρούσαν ημίθεο, άξια να παραστέκει τον Απόλλωνα. Νομίσματα, αγάλματα, ανάγλυφα, εικόνιζαν την ξακουστή σ' όλο το μεσογειακό, το γνωστό  τότε κόσμο, μορφή της. Τη μιμούνταν πολλοί και φημισμένοι ποιητές «Έλληνες και ξένοι. Έγραφαν γι’ αυτήν οι  φιλόσοφοι και ιστορικοί της αρχαιότητας, παραδίδοντας τη σκυτάλη του άπειρου θαυμασμού τους για το ριγμένο στην πυρά έργο της(380 μ.χ. από την εκκλησία του Βυζαντίου, όπως και του Αλκαίου) στους ποιητές του απείρου μέλλοντος. Παρά τον σκοταδισμό του Βυζαντίου, του πάπα Γρηγορίου 6ου, που έκαψε το 1073 τις βιβλιοθήκες της Κωνσταντινούπολης και της Ρώμης και των σταυροφόρων που κατέστρεψαν το 1204 ότι απόμεινε απ' το έργο της διασώζονται πολύτιμες γραπτές μαρτυρίες και κρίσεις. Για την προσωπικότητά της, το μυθικό έρωτά της, το γάμο και την κόρη της. Την κοινωνική ζωή και προσφορά της. Τον παιδαγωγικό - πολιτισμικό χαρακτήρα του «θιάσου» της (όπως αποκαλούνταν στη Λέσβο -οι πολιτιστικού και κοινωνικού περιεχομένου- σχολές και σύλλογοι για την καλλιέργεια των νεανίδων της αριστοκρατικής τάξης). Τις «εταίρες» της, λέξη που σήμαινε τότε τις «συντρόφισσες», «φίλες», «μαθήτριες» της φημισμένης σχολής της. Διασώζονται όμως και ελάχιστα σπαράγματα στίχων της για να εμπνέουν στους κατοπινούς αιώνες την παγκόσμια λυρική ποίηση. 

Η ωραία η πότνια (σεπτή) η Λεσβία εξ Ερεσού ποιήτρια του 6ου π. χ. αιώνα η Σαπφώ της αιολικής διαλέκτου ποίησης, του τραγουδιού, της μουσικής και του χορού. Τί θα είναι πάντα η Σαπφώ; Ότι η ποίηση. Καλύτερα το λέει ο Παλαμάς: «ιδέα! θείο ψέμα / σωστή Μεσσίας! / Χαίρε, πνέε Πνεύμα / της Φαντασίας!/ Του Ομήρου το αίμα / Σαπφώ! Ησαίας! / πάρε με ρέμα / ιερής μανίας».

Δώρα Γιαννάκου-Παρίση

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Σήμερα 8 Μαρτίου 2013, στην Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας,

χαιρετίζω όλες τις γυναίκες της Ελλάδας και του κόσμου

με χρώματα της άνοιξης!

Δώρα Γιαννάκου-Παρίση

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

Αγαπημένοι μου φίλες και φίλοι σας εύχομαι ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, ο καινούριος χρόνος να είναι δημιουργικός και γεμάτος υγεία και χαρά. Με την ευκαιρία θα σας μιλήσω για ένα έθιμο της οικογένειάς μου και πιστεύω πολλών άλλων στο Μόλυβο. Την παραμονή της πρωτοχρονιάς στρώνουμε ένα τραπέζι, στη μέση βάζουμε τη βασιλόπιτα και γεμίζουμε το τραπέζι με ότι καλούδια και γλυκά έχει ετοιμάσει η νοικοκυρά. Ο Αϊ Βασίλης πρέπει να το βρει γεμάτο γιατί αλλιώς θα φύγει και δεν θα περάσει απ' το σπίτι μας (έτσι μας έλεγε η μαμά μου όταν ήμασταν μικρά και περιμέναμε τα δώρα). Κατά τις 10 ή 11 το βράδυ, έρχονται οι καλεσμένοι  και αρχίζουν να σερβίρονται από τα διάφορα γλυκά. Στις 12 κόβουμε τη πίτα και κάποιος απ τους καλεσμένους κάνει τον Αϊ Βασίλη. βγαίνει έξω -αν υπάρχουν παιδιά βγαίνει κρυφά-  χτυπάει την πόρτα, του ανοίγουμε και μπαίνοντας σπάει ένα ρόδι, χύνει λίγο νερό για την ευημερία και την υγεία των ανθρώπων του σπιτιού. Αυτό είναι το ποδαρικό. Τα λόγια είναι:  «Τακ τακ,  ποιος είναι»;  «Ο Αϊ Βασίλης», απαντάει. «Καλώς τον Αϊ Βασίλη»,  τότε μπαίνει και σπάει το ρόδι, χύνει το νερό και λέει τις ευχές. Σας παρουσιάζω λοιπόν  το δικό μου φετινό τραπέζι του Αϊ Βασίλη να πάρετε μια γεύση.

Να 'στε όλοι σας καλά με τις οικογένειές σας.

Δώρα Γιαννάκου-Παρίση

«Κουκλίστικο» λιομάζωμα…

Αγαπητές φίλες και φίλοι, αυτή την εποχή όλη η Λέσβος όπως και όλη η Ελλάδα άλλωστε, μαζεύει ελιές. Αυτό το πολύτιμο προϊόν που θα ’πρεπε να συντηρεί πλουσιοπάροχα όλους τους αγρότες, οι έμποροι το παίρνουν σε εξευτελιστικές τιμές.

Διάλεξα λοιπόν να σας ευχηθώ Καλές Γιορτές μ' ένα «κουκλίστικο» λιομάζωμα.

Να 'στε όλοι καλά.

Καλές Γιορτές!!!

Bonnes Fetes!!!

Δώρα Γιαννάκου-Παρίση

«ξεΡιζωμένοι»… η έκθεση της Εύας Μελά

Αγαπημένοι φίλες και φίλοι, θα ’θελα σήμερα να σας γνωρίσω, με αφορμή μια έκθεση, μια σπουδαία ζωγράφο για όσους δεν τη ξέρετε.

Κάθε φορά που η Εύα κάνει μια έκθεση είναι ένα γεγονός γιατί δεν ζωγραφίζει απλά για να ζωγραφίσει αλλά για να αναδείξει κοινωνικά προβλήματα, τον ανθρώπινο πόνο κ.τ.λ.

Αυτό βέβαια θα πει ταξικός καλλιτέχνης που ασχολείται με τον άνθρωπο. Κατά τη γνώμη μου αυτός πρέπει να ’ναι και ο προορισμός ενός καλλιτέχνη σαν την άλλη μας σπουδαία γλύπτρια Βάσω Κατράκη και τόσους άλλους Έλληνες δημιουργούς. 

Τί περισσότερα να πω εγώ αφήνω το λόγο σε κείνη και στα δικά σας σχόλια.